Formacja permanentna

„Nie mówię, że już to osiągnąłem i stałem się doskonałym,
lecz pędzę, abym też to zdobył,
bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.” (Flp 3,12)

Najgłębszym motywem podejmowania formacji permanentnej jest wciąż nowe wezwanie Boże i nasza żywa, osobista odpowiedź na to wezwanie w różnych sytuacjach życiowych, w których stawia nas Bóg. Sytuacje te wymagają od nas nieustannej refleksji, nawracania się, wewnętrznej odnowy, modlitwy i czujności. Niezmienna pozostaje istota naszego wyboru, który wyraża się w coraz bardziej świadomym
i radykalnym darze z siebie składanym z miłości do Pana Jezusa, a w Nim do każdego człowieka ludzkiej rodziny, szczególnie do człowieka chorego, samotnego, ubogiego, zagubionego w życiu.

Wspólnota osób konsekrowanych jest jednak nie tylko narzędziem służącym określonej misji, ale przede wszystkim przestrzenią teologalną,
w której można doświadczyć mistycznej obecności Zmartwychwstałego Pana, miłości Bożego Serca (por. VC 42). W sercu Kościoła i świata klasztory zawsze były i nadal są wymownym znakiem komunii, gościnnym domem dla szukających Boga i spraw duchowych, szkołami wiary
i prawdziwymi ośrodkami studiów, dialogu i kultury, które służą budowaniu życia kościelnego i społeczeństwa ziemskiego w oczekiwaniu
na nadejście Królestwa Bożego (por. VC 6).

Ze względu na ograniczenia ludzkiej natury, żaden człowiek, żadna osoba konsekrowana, nigdy nie będzie mogła stwierdzić, że w pełni ukształtowała w sobie nowego człowieka, który w każdej życiowej sytuacji doświadcza w sercu tych samych uczuć, co Chrystus. Na żadnym etapie życia nie można uznać, że osiągnęło się taką pewność i gorliwość, iż nie trzeba już się szczególnie troszczyć o zachowanie wierności, nigdy też człowiek nie osiąga takiego wieku,
w którym może uznać, że zakończył się proces jego dojrzewania (por. VC 69).

Zatem, aby coraz lepiej odpowiadać Bożemu powołaniu, coraz pełniej angażować się
w posłannictwo naszego Pana, na każdej siostrze spoczywa obowiązek dalszej troski o swoje życie duchowe i dalsze dokształcanie się, o pogłębianie swojej formacji religijno-kulturalnej
i uzupełnianie kwalifikacji zawodowych.

W formacji ciągłej winny być uwzględniane wszystkie środki, które pomagają w coraz pełniejszym odnajdywaniu Boga, w bardziej zdecydowanym przeżywaniu konsekracji zakonnej, w pełniejszym utożsamianiu się z charyzmatem Zgromadzenia i w dyspozycyjnym pełnieniu jego zadań. Do środków tych należą:

  • miejsca i okresy ciszy i skupienia, mające na celu spotkanie
    z Bogiem i z samą sobą: miesięczne dni skupienia i odnowy, doroczne rekolekcje, co pięć lat kurs odnowy duchowej
  • duchowe, intelektualne, zawodowe dokształcenie: studia, kursy, dokształcenie specjalistyczne
  • doświadczanie własnych ograniczeń, wymagania stawiane
    w Zgromadzeniu, Kościele, społeczeństwie
  • osobiste studium, kierownictwo duchowe, programy formacji permanentnej przygotowywane przez Zarząd Generalny
    i Prowincjalny.